Başka türlüsü
olmuyor sanki, yapamıyorum. İllaki bir huzursuzluk çıkartacak bu yüreğim. Bunu
neden yapıyor, nasıl yapıyor, amacı ne bilmiyorum. Ama yürek işte beni bir
yandan bir yana savurmaktan geri durmuyor.
Bazı sorular var
ki sorulan, an geliyor buluyor seni. Geçen gün “Ben hayatımda hiçbir kararımdan
pişman olmadım, sen aynısını kendin için söyleyebilir misin?” diye sordu hayatımda en değer verdiğim
insanlardan biri. O an kavganın da getirmekte olduğu ateşli ruh halim ile “olmadı”
dedim. Ama öyle değil işte, benim “keşke”lerim oluyor hayatta.
Diyemiyorum hiç “keşke”
olmadan yaşayabildim diye, çünkü neyi seçersem seçeyim, seçmediğimi merak
etmekten alıkoyamıyorum kendimi.
Üstelik bir de
serde o dizginleyemediğim “özgür olma” algısı var ya. Merak ile bu algı
birleşince huysuz, çekilmez bir kadın oluveriyorum. Ben kendimi
dizginleyemiyorum ki o anlarda, sakinleşip şöyle bir düşüneyim.
İşte yine böyleydim bu gün... Yine en sevdiklerimden birini kırdım. En derininden. Ama ne yapayım, olamıyorum. Yani... Olmuyor.
O zaman bu şarkı
bana gelsin en iyisi…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder