En çok ağladığım
filmlerden biriydi “The Notebook”. Bir
defter arasına not etmişim bir repliğini: “Başka insanlar için hayatını
yaşayamazsın. En sevdiklerini incitse bile senin için doğru olanı yapmalısın.”
Bir defter
arasında buldum, camdan dışarıya baktım. Her yer yaprak ve yağmur kokusu.
Ben böyle
yapabiliyor muyum diye düşündüm. Düşünüyorum. Bazen öyle, bazen bilmiyorum…
Belki de
bundandır günlerdir huzursuzluğum. Kim bilir…
Yapraklar
düşüyor. Bazen soruyorum, gerçekten olmayı seçtiğimiz insanlar mı oluyoruz?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder