Bazen, bazi insanlari anlatmak istiyorum. Iste simdi de boyle bir an…
Bir yaz gunu, aklim binlerce seyler doluyken bir veda yemeginde tanidim Pelin’i. Ufacik stajyer bir kiz. Misir yazini cok sevdim dedi bana bir de kocaman gulumsedi. Simdi Afrika’da onu dusunuyorum. O kiz benim cok yakin arkadaslarimdan biri oldu kisa surede…
Cok sey anlattim ona, anlattigimca dinledim ondan. Ben Afrika’ya dogru yola cikmadan once, kendi derdimi unutup onu avutmaya calistim, kiyamadim.
An geldi kalbi kirildi, bazen ben kalbinin kirilacagini bile bile ona bircok sey anlattim, an geldi kizdim ciddi ciddi kizdim. Sadece ileride daha cok kirilmasini engellemeye calistim.
Hala dinliyorum onu, yaziyorum ona zaman zaman… Ben uzaktayim ama o kadar yakinimdaki. O ilk tanistigimda urkek gorunen kucuk kiz, giderek iyi bir gazeteciye donusuyor. Belki `hadi caya` diyemiyorum ama 4000 kilometre uzakta aksam cayini icerken anlattiklarina kahkahalarla guluyorum.
Bu satirlari yazarken gitmeden bana verdigi kuslarla dolu sal geliyor aklima. Boynuma sarili. Biraz once Afrika yagmurlarinda islandi hatta… Bambaska bir kitanin kokusu sindi uzerine, benim yasadiklarimin agirligi ile birlikte ve bir yandan da o sal Karakoy, Istanbulum. Pelin’in o sali bana verdigi gece…
Nasil oldu onca sevdiklerim arasinda birden bire giriverdi bilemiyorum ama korkuyorum iste tam da o yuzden. O kiz buyudukce kalbinin zaman zaman kirilacagini, kirila kirila hem hayati hem de cok temiz sayilmayan gazetecilik piyasasini ogrenecegini bildigim icin. Bu kadar uzakta olup onu koruyamamaktan korkuyorum bazen…Belki de kendimin yillar oncesini gordugumden.
Ama aylar gectikte goruyorum ki ilk tanidigimda o urkek gulumsemesiyle bellegimde yer eden o kiz, giderek daha dik basiyor yere ve bir yandan giderek daha cok inaniyor hayal etmenin onemine…
Onu dusunurken bir an aklima `Ucurtmayi Vurmasinlar` filmi geliyor. ` Niye ucmuyor Inci?` , `Ucar bir gun.`
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder